Nov 27, 2012

Ik heb er zo naar uitgekeken, maar toen de uitnodiging eenmaal daar was werd het toch wat teveel.

Ik zal er niet bij zijn, maar op afstand des te meer aan jullie denken...

Ruim twintig jaar geleden, schreef ik het op. Om te vergeten, maar beleefde bij iedere pagina opnieuw dezelfde worsteling, waarom en voor wie? Schrijven doe je meestal niet enkel voor jezelf.

Maar, gaandeweg ontdekte ik dat het ook verlichting gaf, alsof ik er niet meer alleen voor stond en er ruimte vrijkwam in mijn hoofd, dat was fijn. En toen ik vond dat het klaar was, heb ik het opgeborgen en er niet meer in gekeken.

 

En dan, inmiddels als volwassen man, besef je dat je de strijd opnieuw moet gaan voeren. Dat voelt als verliezen, immers je had hem al gestreden!

 

Toch moet je verder, want anders is alles voor niets geweest en dus begin je aan een nieuwe reis door je hoofd, je bestaan en je verleden. [naar het boek

 

Contact met de auteur? mail naar: loekpozan"@"gmail.com